ΘΑΝΑΤΟΣ ΣΤΟΥΣ ΠΟΙΗΤΕΣ

ΠΡΟΣΟΧΗ! Η ΕΚΠΟΜΠΗ ΠΟΥ ΑΚΟΛΟΥΘΕΙ ΜΕΤΑΔΙΔΕΤΑΙ ΣΕ ΕΠΑΝΑΛΗΨΗ!

ΘΑΝΑΤΟΣ ΣΤΟΥΣ ΠΟΙΗΤΕΣ

Κάπου πήρε το αυτί μου ότι σήμερα είναι, λέει, παγκόσμια ημέρα ποίησης. Αναρωτιέμαι λοιπόν που είναι η ποίηση(οέο) ; Μην είναι στο δρόμο που λέει και ένα σύνθημα του Μάη του 68; Μην είναι στα χιλιάδες blogs που ποτέ δεν (π)έτυχε να διαβάσω; Μην είναι στα βιβλία του Ελύτη και των άλλων γνωστών ποιητών; Και τι στο διάολο είναι επιτέλους αυτή η ποίηση; Τι είναι αυτό που σμπρώχνει τους ανθρώπους να τη γράφουν ή να τη διαβάζουν; Σταματάω εδώ τα ρητορικά ερωτήματα αγαπημένε μου αναγνώστη λίγο πριν φτάσω στο κλασσικό για τη ζωή και τον άνθρωπο και γίνει το κείμενο πολύ κλισέ.
Καταρχάς η ύπαρξη και μόνο της ποίησης είναι ένα σύμπτωμα, ένα συμπτωμα μιας αρρώστιας που χιλιάδες χρόνια τώρα ταλανίζει την ανθρωπότητα. Γιατί η ποίηση και η τέχνη γενικότερα είναι μια μορφή διαμεσολάβησης. Κάποιος είναι ερωτευμένος και αντί να ζήσει τον έρωτά του κάθεται και γράφει ποιήματα γι' αυτόν. Η Ποίηση είναι η απόδειξη ότι ο άνθρωπος που τη γράφει δε ζει. Όποιος είναι ευττυχισμένος στη ζωή του, όποιος ζει μια ζωή πλούσια και έντονη συνήθως δεν έχει χρόνο για να γράφει ποιήματα... Τα ζει!
Η πληθώρα ποιημάτων είναι η απόδειξη ότι η ποίηση απουσιάζει από την πραγματική ζωή των ανθρώπων. Οι καλύτεροι ποιητές είναι αυτοί που δεν έχουν γράψει ποτέ ποίηση γιατί η ζωή τους ίδια είναι μια ποίηση. Όταν πλακωσει ο θάνατος, έλεγε ο Άσιμος στο βιβλίο του, αρχίζει η καταγραφή της ζωής. Κι έτσι γράφονται τα βιβλία. Η ποίηση και η τέχνη γενικότερα ειναι σύμπτωμα του θανάτου που έχει εξαπλωθεί σε όλη την κοινωνία.
Αν η κοινωνία, οι άνθρωποι ήταν ευτυχισμένοι η τέχνη σα διαχωρισμένη σφαίρα από τη ζωή δε θα υπήρχε.Αν οι ανθρώπινες σχέσεις ήταν σε καλό επίπεδο δε θα κάναμε chat, αν η ανθρώπινη επικοινωνία υπήρχε πραγματικά δε θα γράφαμε blogs. H κοινότητα των bloggers δείχνει την ανάγκη για επικοινωνία και ταυτόχρονα την έλλειψή της. Την έλλειψη της πραγματικής αδιαμεσολάβητης επικοινωνίας. Γράφουμε περιμένοντας τον γκοντο(όχι το συνblogger τον άλλο),"ζούμε" περιμένοντας το γκοντό....
Αν τώρα γεννιούνται μέσα από την τέχνη και κάποια αισθητικά ωραία δημιουργήματα αυτό δεν αναιρεί τα παραπάνω. Η Πραγματική ζωή θα σημαίνει και την καταστροφή κάθε είδους τέχνης σα διαχωρισμένης σφαίρας, θα είναι η ενσωμάτωση της ποίησης στην καθημερινότητα γιατί εν τέλει οι 68αρηδες είχαν δίκιο: Η ποίηση είναι στο δρόμο...όλα τα υπόλοιπα είναι σιωπή!
Σας φιλώ γλυκά
Τυχοδιώκτης

ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΗΣ ΑΘΩΟΤΗΤΑΣ

ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΗΣ ΑΘΩΟΤΗΤΑΣ
Περπατώντας στο κέντρο της Αθήνας το μάτι μου έπεσε πάνω σε μια αφίσα με τη σκιά ένος κοριτσιού που κάτι μπαλόνια το σήκωναν προς τα πάνω φανερώνοντας τα υπέροχα πόδια του κάτω από μια κοντή φουστίτσα. "Επανάσταση είναι η επιστροφή στην αθωότητα" έγραφε η αφίσα. Τώρα μπορεί να σκεφτεστε τι διεστραμμένο μυαλό είμαι να λέω τέτοια πράγματα για τη ζωγραφιά της σκιάς ενός μικρού κοριτσιού και θα έχετε δίκιο. Αλλά αυτό ακριβώς σκέφθηκα μόλις την είδα. Μετά σκέφθηκα και άλλα...
Τι σημαίνει άραγε επιστροφή στην αθωότητα; Εδώ σίγουρα θα βρεθούν πολλοί, ευαίσθητες και ευαίσθητοι, να μου πουν για το αθώο βλέμμα στα μάτια των παιδιών και την καλή και άσπρη καρδιά τους, το ακόμα απονήρευτο μυαλό τους και άλλα τέτοια συγκινητικά... Και εντάξει για τα κοριτσάκια δεν μπορώ να εκφέρω γνώμη γιατί ευτυχώς ή δυστυχώς δεν υπήρξα ποτέ. Αγοράκι όμως υπήρξα και θυμάμαι πολύ καλά τι σκεφτόμουνα πιτσιρικάς. Μπορεί άλλοι άνδρες να έχουν ξεχάσει ή να ντρέπονται να το ομολογήσουν αλλά ήρθε η ώρα να λάμψει η αλήθεια!
Καμιά αθωότητα δε θυμάμαι εγώ να είχαμε τα αγοράκια όταν ήμασταν μικρά... Αντίθετα θυμάμαι ότι άρχισα να τον παίζω από τη δευτέρα του δημοτικού καθώς και το σοκ όταν στην Πέμπτη έχυσα πρώτη φορά και δεν ήξερα τι ήταν αυτό το άσπρο πράγμα(αυτό δε λέγεται όμως αθωότητα, έλλειψη γνώσεων λέγεται). Θυμάμαι να φαντασιώνομαι με τις 20ρες που μου έπαιρναν οι γονείς μου για baby shitters, με όσες φορούσαν μίνι φούστες στο δρόμο, με τις ξαδέρφες , με τις θείες , με τις ομαδάρχισες στην κατασκήνωση, με τις γυμνάστριες των πρωινάδικων, με τις soft τσόντες στο new chanell και αργότερα με το θρυλικό astro tv το αγαπημένο κανάλι όλων των συμμαθητών και φίλων.
Το καλοκαίρι πέτυχα στις νεροτσουλήθρες κάτι 9χρονα πιτσιρίκια που χούφτωναν τις τουρίστριες που έκαναν βόλτα στις τεχνητές λιμνούλες. Κάποιες μάλιστα είχαν ενθουσιαστεί και είχαν διαλέξει μάλιστα η καθεμία από ένα.
Θυμάμαι πως είχα την αίσθηση στην ηλικία τους ότι όποια ταρζανιά και αν έκανα οι γύρω μου δεν το παρεξηγούσαν λόγω ηλικίας. Ήταν κάτι που θεωρούσα ηλίθιο ωστόσο με βόλευε γιατί μου έδινε ελευθερία και μου έδιωχνε το άγχος μήπως κάνω κάτι λάθος. Έτσι όπου πετύχαινα ακάλυπτα μπούτια τα θαύμαζα με την ησυχία μου. Ενίοτε τα περιεργαζόμουν κιόλας. Αθωότητα πάντως δε θυμάμαι.
Στην πέμπτη του δημοτικού ο Μάκης , ένας συμμαθητής μου, βρήκε κάτι hardcore πορνοπεριοδικά στο πάρκο. Τότε μάθαμε(όσοι δηλαδή όπως εγώ δεν το γνώριζαν ήδη) ότι το μουνί έχει χείλια. Μέχρι τότε για μουνί είχαμε τις τρίχες μπροστά που βλέπαμε στις soft τσόντες και στα στυλό που όταν τα κούναγες έδειχναν γυμνές τις γυναίκες που είχαν ζωγραφισμένες επάνω τους. Αν αυτό σε κάποιους φαίνεται γλύκο και αθώο δεν αποτελεί παρά έλλειψη πληροφοριών και είμαι σίγουρος ότι η σημερινη γενιά που έχει στη διάθεσή της vcd και dvd θα έχει ενημερωθεί ευτυχώς πολύ καλύτερα και από τις πρώτες τάξεις του δημοτικού κιόλας.
Αλλά και σε επίπεδο επαφής με τους συνανθρώπους μας, θυμάμαι ότι όλη η τάξη γέλαγε με την κυρία με ειδικές ανάγκες που μας έκανε μάθημα αγγλικών, κοροιδευε και βάραγε τους κοντούς, τους χοντρούς, τους άσχημους. τους χαζούς, την "αδερφή" της τάξης κάποιους που θεωρούνταν ότι... βρωμάνε και πολλά άλλα και μιλάω πάντα για δημοτικό έτσι... Αντιστοιχα πράγματα βέβαια συνέβαιναν από τα λίγα που θυμάμαι και στον παιδικό σταθμό.... Ίσως η εποχή της αθωότητας να κρύβεται στα προνήπια από τα οποία δε θυμάμαι σχεδόν τίποτα αλλά πολύ αμφιβάλλω...
Σας φιλώ γλυκά
Τυχοδιώκτης

Η ΜΑΙΡΗ ΚΑΙ Η ΜΕΡΑ (ΤΗΣ ΓΥΝΑΙΚΑΣ)

Η ΜΑΙΡΗ ΚΑΙ Η ΜΕΡΑ (ΤΗΣ ΓΥΝΑΙΚΑΣ)
ΠΡΟΣΟΧΗ! ΟΤΙ ΑΚΟΛΟΥΘΕΙ ΑΠΟΤΕΛΕΙ ΠΡΟΙΟΝ ΤΗΣ ΝΟΣΗΡΗΣ ΦΑΝΤΑΣΙΑΣ ΤΟΥ ΤΥΧΟΔΙΩΚΤΗ. ΟΠΟΙΑΔΗΠΟΤΕ ΟΜΟΙΟΤΗΤΑ ΜΕ ΠΡΟΣΩΠΑ ΚΑΙ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΖΩΝΤΑ Ή ΜΗ ΕΙΝΑΙ ΑΠΟΛΥΤΑ ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΙΚΗ.
ΣΥΜΒΟΥΛΕΥΤΕΙΤΕ ΤΟ ΓΙΑΤΡΟ Ή ΤΟ ΦΑΡΜΑΚΟΠΟΙΟ ΣΑΣ


Η Μαίρη ξύπνησε με κέφι το πρωί της 8ης Μαρτίου. Είχε κανονίσει με τις φίλες της, μετά τη δουλειά, να γιορτάσουν όλες μαζί τη μέρα της γυναίκας. Θα ξεκινούσαν με βόλτα στα μαγαζιά για αχαλίνωτο shopping therapy και θα κατέληγαν για ξεσάλωμα σε κάποιο νυχτερινό κλαμπάκι.
"Τι καλύτερο για μια τέτοια μέρα;", αναρωτήθηκε φωναχτά η Σούλα όταν έμπαιναν στα hondos. "Αχαλίνωτο shopping και clubing μέχρι το πρωί, έτσι γλεντούν οι γυναίκες" συμπλήρωσε η Κάτια όταν έβγαιναν γεμάτες ψώνια από το μαγαζί. "Μπορεί να μου έφυγε ο μισός μισθός, αλλά άξιζε τον κόπο κορίτσια" είπε η Βάσω καθώς έπιναν τον καφέ τους στο κολωνάκι."Ε, μια φορά το χρόνο γιορτάζουμε!" επιδοκίμασε και η Μαίρη.
Μετά το σχολιασμό διαφόρων μελών του σώματος του αρσενικού πληθυσμού που που υπέπεσε στην αντίληψή τους, την καλόπιστη κοινωνική κριτική διάσημων και άσημων και τη γεμάτη προσδοκίες συζήτηση για τη νύχτα που έρχονταν ανανέωσαν το ρανεβού τους για το βράδυ και χώρισαν για τη συνηθισμένη τους σιέστα.
Η Μαίρη σηκώθηκε βιαστικά από το κρεβάτι της κι έτρεξε προς στη ντουλάπα. "Πω,πω δε θα προλάβω!" μονολόγησε και άρχισε να προβάρει στον καθρέφτη τα μοντελάκια που αγόρασε το πρωί. Με άγχος διαπίστωσε ότι την έδειχναν πιο παχουλή από όσο θα' θελε. "Πρέπει να χάσω τουλάχιστον 5 κιλά", σκέφθηκε, "έρχεται και το καλοκαίρι!!"
Τελικά κατέληξε σε ένα κολλητό μπουστάκι που αναδείκνυε το στήθος της, για το οποίο ήταν περήφανη, και ένα "καυτό" μίνι, ότι έπρεπε για την περίσταση. Έφτασε στο ραντεβού με λίγη καθυστέρηση και φίλησε στα μαγουλάκια την Κάτια και τη Βάσω. Η Σούλα κλασσικά είχε αργήσει. "Πάλι θα μιλάει με το μαλάκα" σχολίασε η Κάτια, "Ήθελα να ξερα τι του βρίσκει" συμπλήρωσε η Βάσω. Εκείνη τη στιγμη έφτασε η Σούλα οπότε σταμάτησε η συζήτηση. Μετά τα φιλάκια ξεκίνησαν όλες μαζι για το club.
Στο club έκαναν πραγματική θραύση. Ειδικά η Μαίρη χορεύοντας τσιφτετέλι με το μίνι είχε συγκεντρώση πάνω της όλα τα ανδρικά βλέμματα του μαγαζιού. Ποτά δε χρειάστηκε να πληρώσουν αφού τα κεράσματα έπεφταν βροχή. ένας νεαρός χόρευε τη Μαίρη προκαλώντας τα γελάκια και τα πειράγηματα των φιλενάδων της. "Άντε το καπάρωσες το τεκνό γιαγιάκα" της είπε η Σούλα.
Φυσικά η Μαίρη αρνήθηκε όλες τις "ανήθικες" προτάσεις που δέχθηκε. Άλλωστε "οι άνδρες είναι σαν τις πίτσες, όποτε τους θελήσεις έρχονται σπίτι σου με ένα απλό τηλεφώνημα" όπως είπε και στην Κάτια που την πίεζε να ενδώσει σε έναν γυμνασμένο 25αρη. Δεν ήθελε γκόμενο λίγη διασκέδαση ήθελε. "Άντε να πηγαίνουμε σιγά σιγά κορίτσια" είπε καποια στιγμή η Βάσω έχουμε τρελλή δουλειά να βγάλουμε αύριο στο γραφείο"
Άντε και του χρόνου κορίτσια!
Τυχοδιώκτης

ΚΟΥΦΑΛΑ ΛΟΥΚΥ ΛΟΥΚ

ΚΟΥΦΑΛΑ ΛΟΥΚΥ ΛΟΥΚ
Μπορείς αν θέλεις να συνεχίσεις να συνεργάζεσαι με την στυνομία καρφώνοντας όποιον σου κάνει κέφι...
Μπορείς να κόψεις και το κάπνισμα και να μασουλάς ξυλαράκια αφού αυτό είναι πλέον το πολιτικώς ορθό...
Μπορείς να συνεχίσεις να πυροβολείς πιο γρήγορα κι από τις κλανιές σου που λόγω ηλικίας έχουν αυξηθεί επικίνδυνα τελευταία...
Μπορείς να συνεχίζεις να τρέχεις όλο το 24ωρο για να προασπίσεις τα συμφέροντα των κατά τόπους δημάρχων και φυσικά των τραπεζιτών...
Μπορείς να συνεχίσεις παρά την ηλικία σου να παριστάνεις το τζόβενο...

ΑΛΛΑ ΧΩΡΙΣ ΕΜΕΝΑ!
Κουράστηκα να δουλεύω όλο το 24 ωρο για ένα κομμάτι σανό και αυτό όποτε το θυμηθείς...
Κουράστηκα να πηδάς πάνω μου με όλη σου τη δύναμη όποτε σου καπνίσει και να μου ταράζεις την ηρεμία μου...
Κουράστηκα να σφυρίζεις και να έχεις την απαίτησει να βρίσκομαι δίπλα σου το ίδιο δευτεερόλεπτο λες και είμαι ο flash gordon...
Κουράστηκα να τρέχω σαν το Βέγγο(έλληνας κωμικός) όλη μέρα επειδή εσύ δεν έχεις γκόμενα και διοχετεύεις όλη σου την ενέργεια στο κυνήγι των ντάλτονς και των κακόμοιρων των ινδιάνων...
ΠΑΡΑΙΤΟΥΜΑΙ
Πάω να βρώ κανένα άλογο να κάνω παρέα...
οι σκλάβοι ξύπνησαν
ΑΝΤΕ ΓΕΙΑ
Μετά τιμής
Ντόλης(που κάποιοι έλληνες μεταφραστές μου άλλαξαν και φύλο)

Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΓΙΑΝΝΗ

Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΓΙΑΝΝΗ
ΠΡΟΣΟΧΗ! ΟΤΙ ΑΚΟΛΟΥΘΕΙ ΑΠΟΤΕΛΕΙ ΠΡΟΙΟΝ ΤΗΣ ΝΟΣΗΡΗΣ ΦΑΝΤΑΣΙΑΣ ΤΟΥ ΤΥΧΟΔΙΩΚΤΗ. ΟΠΟΙΑΔΗΠΟΤΕ ΟΜΟΙΟΤΗΤΑ ΜΕ ΠΡΟΣΩΠΑ ΚΑΙ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΖΩΝΤΑ Ή ΜΗ ΕΙΝΑΙ ΑΠΟΛΥΤΑ ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΙΚΗ.
ΣΥΜΒΟΥΛΕΥΤΕΙΤΕ ΤΟ ΓΙΑΤΡΟ Ή ΤΟ ΦΑΡΜΑΚΟΠΟΙΟ ΣΑΣ

ΚΑΡΚΙΝΟΣ: αυτή η λέξη στροβίλιζε στο μυαλό του Γιάννη όσο βρίσκονταν στο κρεβάτι του νοσοκομείου. "Πρέπει να κάνεις μια μικρή επέμβαση αγάπη μου", του είχε πει η γυναίκα του όμως αυτός το κατάλαβε. Τα βλέμματα και οι ψίθυροί τους, του είχαν πει όσα δεν τολμούσαν να του πουν τα λόγια τους.
Ύστερα άρχισαν οι χημειοθεραπείες. Τα μαλλιά του Γιάννη έπεσαν, στη δουλειά δεν πήγαινε πλέον και η όρεξή του είχε μειωθεί. Οι γιατροί του έδιναν το μάξιμουμ έξι μήνες ζωής. Στην αρχή ο Γιάννης έπεσε σε "κατάθλιψη". Κλείνονταν μόνος στο δωμάτιό του και δεν ήθελε πολλά πολλά με κανέναν.
Ξαφνικά μία μέρα, και ενώ όλοι σχεδόν είχαν πειστεί πως έτσι θα κυλούσαν τα πράγματα από εδώ και εμπρός, Ο Γιάννης άνοιξε απότομα την πόρτα του δωματίου του και προχώρησε αποφασιστικά προς την εξώπορτα. Στα χέρια του κρατούσε μια μεγάλη βαλίτσα ταξιδιού, άνοιξε την πόρτα και εξαφανίστηκε. Όταν η οικογένειά του ανακάλυψε την εξαφάνισή του σοκαρίστηκε. Στη συνέχεια ενημέρωσε την αστυνομία για το περιστατικό τίποτα όμως δε βγήκε ουτε έτσι.
Μετά από 5 περίπου μήνες όταν συμπληρώνονταν το περθώριο των 6 μηνών που είχαν δώσει οι γιατροί ένας άνθρωπος που η οικογένεια δεν πρέπει να είχε ξαναδεί ποτέ επισκέφθηκε τη γυναίκα του. "Είμαι φίλος του Γιάννη", της είπε, "Δε θυμάμαι να σας έχω ξαναδεί ποτέ", του είπε αυτή, "και ίσως να μη με ξαναδείτε και ποτέ" απάντησε αυτός και πρόσθεσε: "έχω αυτό από το Γιάννη" και πριν προλάβει η γυναίκα που είχε απέναντί του να αντιδράσει της έδωσε ένα φάκελο και έφυγε.
Η Μαρία τον άνοιξε και διάβασε:
"Αν ο φάκελος που ο Παύλος σας παρέδωσε περιέχει δύο γράμματα σημαίνει ότι η προθεσμία που έδωσαν οι γιατροί πέρασε και εγώ συνεχίζω να είμαι ζωντανός. Αν περιέχει μόνο αυτό εδώ το γράμμα σημαίνει ότι πέθανα. Όπως και να' χει φεύγω για να βρω τον εαυτό μου. Γιάννης"
Στο φάκελο υπήρχε και ένα δεύτερο γράμμα που έγραφε:
Μαρία ΖΩ! η προθεσμία πέρασε αλλά εγώ παραμένω ζωντανός. Για την ακρίβεια δε θυμάμαι πότε έχω ξανανιώσει τόσο ζωντανός όσο τώρα. Αναρωτιέμαι αν μέχρι την ανακοίνωση της αρρώστειας μου ζούσα πραγματικά ή βολεμένος σε μια επαναλαμβανόμενη καθημερινότητα περίμενα απλά το θάνατό μου, νεκροζώντανο ζόμπι ανάμεσα σε ζόμπι. Όταν έμαθα για τον καρκίνο έπεσα αρχικά σε μια απελπισία που συνεχώς μεγάλωνε. Είχα φτάσει σε ένα σημείο που σκεφτόμουν να αυτοκτονήσω η ζωή δεν είχε πια κανένα νόημα, μόνη μου συντροφιά ήταν τα βιβλία που είχα στο δωμάτιό μου και που διάβαζα για να σκοτώνω το χρόνο μου.
Μέσα από αυτήν την εμπειρία όμως κατάλαβα ότι όλα αυτά τα χρόνια δεν είχα μείνει ποτέ πραγματικά μόνος με τον εαυτό μου. Κατάλαβα ότι δεν ήταν η απειλή του θανάτου που ήρθε ξαφνικά που στερούσε τη ζωή μου από το νοημά της αλλά όλη μου η ζωή μέχρι εκείνη τη στιγμή ήταν κενή νοήματος απλά ποτέ μέχρι τότε δεν είχα αφιερώσει το χρόνο ή τη διάθεση που χρειαζόταν για να το συνειδητοποιήσω. Ο θάνατος που έρχονταν, μέσα από μια ειρωνία της μοίρας έμοιαζε το μόνο σταθερό σημείο, το μόνο νόημα σε μια ανούσια ζωή.
Τώρα πια όμως δεν είχα τίποτα απολύτως να χάσω. Ήμουν καταδικασμένος να είμαι ελεύθερος και ίσως πάντα έτσι ήταν απλά τώρα που τα πράγματα είχαν φτάσει στα όριά τους αποφάσισα να μη θυσιάσω πάλι την ελευθερία μου για κανένα λόγο. Όλες αυτές οι συμβάσεις του γάμου, της οικογένειας, της εργασίας πλέον δεν είχαν κανένα νόημα για' μένα. Ήθελα να μείνω μόνος, να βρω ποιος είμαι πραγματικά, να ανακαλύψω τον εαυτό μου. Αυτήν τη στιγμή έχω ηρεμίσει, η γνώμη του κόσμου δε με ενδιαφέρει πλέον καθόλου, ζω την πιο ευτυχισμένη περίοδο της ζωής μου και δεν πρόκειται να τη θυσιάσω για κανέναν
Σκοπεύω να κάνω ένα μεγάλο ταξίδι για να γνωρίσω τον κόσμο και θα χαρώ πολύ να έρθεις μαζί μου. Να έρθεις όμως επειδή θα το θέλεις πραγματικά,απαλλαγμένη από τα πρέπει και τα μη των γονιών σου και της κοινωνίας... Θες;
Με αγάπη
Γιάννης
"Είναι τρελός!" ούρλιαξε η Μαρία και πήγε να σκίσει το γράμμα, το κράτησε όμως σαν πειστήριο για το σόι και τη γειτονιά. "Δεν κάνουν έτσι οι πραγματικοί άντρες" είπε ο πατέρας της μόλις το έμαθε."Μα να αφήσει την οικογενεία του έτσι στα καλά του καθουμένου και να αρχίσει τα ταξίδια;" είπε η κυρία Νίτσα η γειτόνισσα από απέναντι "ποιος ξέρει ποια πουτανίτσα, συγνώμη κιολας, τον ξεμυάλισε... καμιά από αυτές τις αλλοδαπές που μας κουβάλαγε το Πασοκ τόσα χρόνια" "Οι γυναίκες καλύτερα να κάνουν καμιά δουλειά και να μην ασχολούνται με πολιτική" τη διέκοψε ενοχλημένος ο πασόκος αδερφός της Μαρίας, "Άλλωστε ο Σαμαράς άνοιξε τα σύνορα" "Έλα πάψτε να τσακώνεστε" είπε η Μαρία "το φαγητό είναι έτοιμο"...
Αυτά περίπου έγιναν πριν τέσσερα χρόνια ο Γιάννης είναι ακόμα μια χαρά και που και που μου στέλνει κάρτες από τα μέρη που επισκέπτεται στα ταξίδια του.
Παύλος

Η ΣΥΝΗΘΕΙΑ ΕΙΝΑΙ ΘΑΝΑΤΟΣ!

Η ΣΥΝΗΘΕΙΑ ΕΙΝΑΙ ΘΑΝΑΤΟΣ!
Ξύπνημα-σχολείο-σχολή-δουλειά-σχόλασμα-φαγητό ύπνος-δουλειά-φροντιστήριο-καφές-γυμναστήριο-ποτό-ύπνος
Ξύπνημα-σχολείο-σχολή-δουλειά-σχόλασμα-φαγητό ύπνος-δουλειά-φροντιστήριο-καφές-γυμναστήριο-ποτό-ύπνος
Ξύπνημα-σχολείο-σχολή-δουλειά-σχόλασμα-φαγητό ύπνος-δουλειά-φροντιστήριο-καφές-γυμναστήριο-ποτό-ύπνος
Ο χρόνος μας ξοδεύεται σε πράγματα που έχουμε συνηθίσει να κάνουμε και έτσι η ζωή μας η ίδια έχει γίνει μια συνήθεια. Ζούμε και αναπνέουμε επειδή έτσι έχουμε συνηθίσει. Όπως ακριβώς οι ηλεκτρονικοι υπολογιστές έχουμε κι εμείς ένα πρόγραμμα. Τα προγράμματα μπορεί να κυκλοφορούν σε διάφορες παραλλαγές ωστόσο όλα έχουν ένα κοινό σημείο: το μηχανισμό της αέναης επανάληψης... τη συνήθεια.
Που μπαίνει όμως ο εαυτός μας σε όλα αυτά; Πουθενά! Ζούμε ζωές που δεν τις έχουμε επιλέξει παρασυρόμενοι από το ύπουλο νανούρισμα της συνήθειας που μας προσφέρει-νομίζουμε- ασφάλεια. Όμως όποιος ιεραρχεί τόσο ψηλά το αγαθό της ασφάλειας καλύτερα να μετακομίσει από τώρα στο πιο κοντινό του νεκροταφείο για να γλιτώσει και τα έξοδα της κηδείας...
Γιατί σε αυτήν την υποτιθέμενη ασφάλεια έρχεται ο ίδιος ο θάνατος κάποια στιγμή να της βγάλει τη γλώσσα και τότε αρχίζει ο απολογισμός της ζωής σου, κοιτάς πίσω σου και τι βλέπεις; Μια ατέλειωτη επανάληψη των ίδιων πραγμάτων και τον εαυτό σου να απουσιάζει... Ίσως όμως όταν το συνειδητοποιήσεις αυτό να είναι πια πολύ αργά... Για αυτό από τώρα κιόλας πάψτε να ζείτε από συνήθεια και αναρωτηθείτε: "Θα ήθελα να επαναλαμβάνω αυτήν ακριβώς τη ζωή που κάνω τώρα στον αιώνα τον άπαντα;" Το έρώτημα είχε τεθεί πριν αιώνες από το Νίτσε αλλά παραμένει επίκαιρο και θα παραμένει...στον αιώνα τον άπαντα
Σας φιλώ γλυκά
Τυχοδιώκτης

Mάνα θα πάρω τα βουνά, μάνα θα γίνω blogger...

Δύσκολο πράγμα η επαγγελματική αποκατάσταση στις μέρες μας φίλοι μου, και έχεις από πίσω και την αθάνατη ελληνική οικογένεια(ή ό,τι απέμεινε από αυτή) να φωνάζει: "Πιάσε επιτέλους μια δουλειά αγόρι μου να γίνεις χρήσιμο μέλος στην κοινωνία".
Έπιασα λοιπόν και εγώ μια δουλίτσα έτσι για το ξεκάρφωμα. Και τι να δω ; Ο βασικός μισθός είναι λέει 3,5 γιούρα η ώρα, ούτε καν τρεις και εξήντα δηλαδή!!! Για να βγάλεις ένα 600ρι ευρώ ώστε να πιάσεις μια ημιυπόγεια γκαρσονιέρα(220 γιούρα) να πληρώσεις οτε, δεη, ευδαπ, κινητό (200 γιούρα) να φας(150 γιούρα και πολά είναι) και να σου μείνουν και 30 ολόκληρα γιούρα για τις εξόδούς σου(το κάπνισμα κόβεται) πρέπει να δουλεύεις 8 ώρες τη μέρα πρήζοντας τον κόσμο με τηλέφωνα στο σπίτι του ή πουλώντας εγκυκλοπαίδειες, ημερολόγια,κλπ.,ή οργώνοντας τους δρόμους της Αθήνας και βρωμίζοντάς τους με κάθε είδους διαφημιστικά,ή, ή, ή...
Είναι τώρα δουλειές αυτές για μας τους ψευτοκουλτουριαραίους (που λέει και ο μητσικώστας όταν κάνει το Λιακόπουλο); Εμείς είμαστε άνθρωποι του οίνο-πνεύματος δεν τα αντέχουμε κάτι τέτοια. Ένα μήνα δούλεψα σε τέτοιες δουλειές και το πήρα απόφαση: ΦΤΑΝΕΙ ΠΙΑ! Τι δουλειά όμως να κάνω για να βγάλω τα προς το ευ-ζην ; Αυτό αναρωτιόμουνα με το φίλο μου το Κώστα πίνοντας οινόπνευμα και πουλώντας πνεύμα. "Μα είναι απλό", μου είπε ο Κωστής, θα κάνεις αυτό που κάνεις τόσα χρόνια" δηλαδή τι ρε Κώστα; "Θα πουλάς πνεύμα" Και σε πληρώνουν για αυτό ρε Κώστα ; "Αν το κάνεις καλά ναι" Για να μη σας τα πολυλογώ ο Κώστας μου πρότεινε μια που έχω μια έφεση λέει στο γράψιμο να γίνω blogger μέχρι να με ανακαλύψει κάνας κυνηγός ταλέντων... Για να καταλάβετε η προηγούμενη πρόταση του Κώστα ήταν να παίζω τάβλι με στοίχημα και η προπροηγούμενη να παίζω στοίχημα σκέτο. Παρολα αυτά η πρόταση για τα blogs μου άρεσε γιατί έγραφα που εγραφα σε διάφορα φόρουμ γιατί να μην έχω και δική μου σελίδα να γράφω χωρίς όριο λέξεων κ.λπ.
Το σχέδιο του κώστα βέβαια ήταν οργανωμένο...Να κάτσω, λέει, κάνα δίμηνο να γράφω κείμενα να τα προετοιμάζω να τα φτιάχνω όμορφα και να τα εμφανίζω μετά ένα ένα για να φαίνεται ότι το blog μου είναι ζωντανό και να με εκτιμήσουν και οι κυνηγοί ταλέντων που λέγαμε. (αντίστοιχα με το τάβλι ήταν να πάρω ένα πρόγραμμα για τάβλι στο κομπιούτερ- που σου δείχνει σε κάθε ζαριά ποια κίνηση έχει τις πιο πολλές πιθανότητες να σε οδηγήσει στη νίκη- και να εξασκηθώ σε αυτό...) Εν ολίγοις να προετοιμάσω τα κείμενα το καλοκαίρι και να κάνω δυναμική εμφάνιση από Σεπτέμβρη. Αμα είναι έτσι ρε κώστα κάθομαι και εκεί που είμαι με τα 3,5 την ώρα.
Και έκατσα. Καλές είναι οι ιδέες του Κώστα αλλά για χόμπυ όχι και για επάγγελμα...
Σας αφήνω τώρα κορίτσια γιατί είμαι και απογευματινός..
Φιλάκια πολλά
Τυχοδιώκτης