ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΗΣ ΑΘΩΟΤΗΤΑΣ

ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΗΣ ΑΘΩΟΤΗΤΑΣ
Περπατώντας στο κέντρο της Αθήνας το μάτι μου έπεσε πάνω σε μια αφίσα με τη σκιά ένος κοριτσιού που κάτι μπαλόνια το σήκωναν προς τα πάνω φανερώνοντας τα υπέροχα πόδια του κάτω από μια κοντή φουστίτσα. "Επανάσταση είναι η επιστροφή στην αθωότητα" έγραφε η αφίσα. Τώρα μπορεί να σκεφτεστε τι διεστραμμένο μυαλό είμαι να λέω τέτοια πράγματα για τη ζωγραφιά της σκιάς ενός μικρού κοριτσιού και θα έχετε δίκιο. Αλλά αυτό ακριβώς σκέφθηκα μόλις την είδα. Μετά σκέφθηκα και άλλα...
Τι σημαίνει άραγε επιστροφή στην αθωότητα; Εδώ σίγουρα θα βρεθούν πολλοί, ευαίσθητες και ευαίσθητοι, να μου πουν για το αθώο βλέμμα στα μάτια των παιδιών και την καλή και άσπρη καρδιά τους, το ακόμα απονήρευτο μυαλό τους και άλλα τέτοια συγκινητικά... Και εντάξει για τα κοριτσάκια δεν μπορώ να εκφέρω γνώμη γιατί ευτυχώς ή δυστυχώς δεν υπήρξα ποτέ. Αγοράκι όμως υπήρξα και θυμάμαι πολύ καλά τι σκεφτόμουνα πιτσιρικάς. Μπορεί άλλοι άνδρες να έχουν ξεχάσει ή να ντρέπονται να το ομολογήσουν αλλά ήρθε η ώρα να λάμψει η αλήθεια!
Καμιά αθωότητα δε θυμάμαι εγώ να είχαμε τα αγοράκια όταν ήμασταν μικρά... Αντίθετα θυμάμαι ότι άρχισα να τον παίζω από τη δευτέρα του δημοτικού καθώς και το σοκ όταν στην Πέμπτη έχυσα πρώτη φορά και δεν ήξερα τι ήταν αυτό το άσπρο πράγμα(αυτό δε λέγεται όμως αθωότητα, έλλειψη γνώσεων λέγεται). Θυμάμαι να φαντασιώνομαι με τις 20ρες που μου έπαιρναν οι γονείς μου για baby shitters, με όσες φορούσαν μίνι φούστες στο δρόμο, με τις ξαδέρφες , με τις θείες , με τις ομαδάρχισες στην κατασκήνωση, με τις γυμνάστριες των πρωινάδικων, με τις soft τσόντες στο new chanell και αργότερα με το θρυλικό astro tv το αγαπημένο κανάλι όλων των συμμαθητών και φίλων.
Το καλοκαίρι πέτυχα στις νεροτσουλήθρες κάτι 9χρονα πιτσιρίκια που χούφτωναν τις τουρίστριες που έκαναν βόλτα στις τεχνητές λιμνούλες. Κάποιες μάλιστα είχαν ενθουσιαστεί και είχαν διαλέξει μάλιστα η καθεμία από ένα.
Θυμάμαι πως είχα την αίσθηση στην ηλικία τους ότι όποια ταρζανιά και αν έκανα οι γύρω μου δεν το παρεξηγούσαν λόγω ηλικίας. Ήταν κάτι που θεωρούσα ηλίθιο ωστόσο με βόλευε γιατί μου έδινε ελευθερία και μου έδιωχνε το άγχος μήπως κάνω κάτι λάθος. Έτσι όπου πετύχαινα ακάλυπτα μπούτια τα θαύμαζα με την ησυχία μου. Ενίοτε τα περιεργαζόμουν κιόλας. Αθωότητα πάντως δε θυμάμαι.
Στην πέμπτη του δημοτικού ο Μάκης , ένας συμμαθητής μου, βρήκε κάτι hardcore πορνοπεριοδικά στο πάρκο. Τότε μάθαμε(όσοι δηλαδή όπως εγώ δεν το γνώριζαν ήδη) ότι το μουνί έχει χείλια. Μέχρι τότε για μουνί είχαμε τις τρίχες μπροστά που βλέπαμε στις soft τσόντες και στα στυλό που όταν τα κούναγες έδειχναν γυμνές τις γυναίκες που είχαν ζωγραφισμένες επάνω τους. Αν αυτό σε κάποιους φαίνεται γλύκο και αθώο δεν αποτελεί παρά έλλειψη πληροφοριών και είμαι σίγουρος ότι η σημερινη γενιά που έχει στη διάθεσή της vcd και dvd θα έχει ενημερωθεί ευτυχώς πολύ καλύτερα και από τις πρώτες τάξεις του δημοτικού κιόλας.
Αλλά και σε επίπεδο επαφής με τους συνανθρώπους μας, θυμάμαι ότι όλη η τάξη γέλαγε με την κυρία με ειδικές ανάγκες που μας έκανε μάθημα αγγλικών, κοροιδευε και βάραγε τους κοντούς, τους χοντρούς, τους άσχημους. τους χαζούς, την "αδερφή" της τάξης κάποιους που θεωρούνταν ότι... βρωμάνε και πολλά άλλα και μιλάω πάντα για δημοτικό έτσι... Αντιστοιχα πράγματα βέβαια συνέβαιναν από τα λίγα που θυμάμαι και στον παιδικό σταθμό.... Ίσως η εποχή της αθωότητας να κρύβεται στα προνήπια από τα οποία δε θυμάμαι σχεδόν τίποτα αλλά πολύ αμφιβάλλω...
Σας φιλώ γλυκά
Τυχοδιώκτης